حرام است امر به قبيح ، و نهى از حسن ، و مشاهده منكرات از براى غير انكار ، و مدح كسى كه مستحقّ ذمّ باشد ، و برعكس ، خواه به نظم و خواه به نثر و عمل آلات لهو و قمار و تركيب كردن دواهاى محرّمه و سموم قاتله و نگاه داشتن درّندگان و ساير موذيّات ، و به طلا زينت كردن مساجد و قرآن‌ها ، و جمع كردن اهل فسق از براى فجور ، و اعانت كردن فاعلان قبايح و ظالمان و متغلّبان بر بلاد به غير حق به گفتار يا به كردار يا به رأى و تدبير ، و جمع كردن و نوشتن كفر و شبهه‌ها كه قدح در ادلّه اهل ايمان مىكند . بدون آنكه جواب آنها گويند ، و حاضر بودن در مجالس لهو و محرّمات ، و فتوا دادن به باطل ، يا به چيزى كه حاكم و مفتى علم به آن نداشته باشند ، و ياد دادن و ياد گرفتن اعمال سحر ، و اجرت گرفتن بر تعليم معارف و شرايع و كيفيت عبادات و فتوا دادن به آنها ، و خوار كردن احكام ، و برگفتن اذان و اقامه ، و غسل مرده‌ها و تجهيز و نماز و دفن ايشان . و حرام است لواطه پسران و بوسيدن ايشان و با ايشان خوابيدن در لحاف ، و وطى جميع بهائم و طلب منى كردن به دست . و حرام است زنا و مقدّمات آن از ديدن و دربر گرفتن و بوسيدن و سخن گفتن و خلوت كردن و در پهلو خوابيدن . و حرام است وطى حايض و نفساء تا پاك شوند . « 1 » [ غيبت و تهمت و . . . ] بيست و دوم : از جمله گناهان عظيم است حسد ، و تكبّر ، و غيبت و كينه و عداوت مسلمانان ، و سخن‌چينى ميان ايشان ، و تجسّس عيوب ايشان و افشا كردن آنها ، و تهمت زدن و افترا بستن بر ايشان ، و گمان بد بردن به ايشان و تعصب كشيدن اهل شر

--> ( 1 ) ( . ) الكافى ( ، ص 285 . )